Μέρος 5: Η Αλήθεια που τον Συνέτριψε
Τρεις ημέρες μετά τον γάμο που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ο Γκραντ καθόταν μόνος στο άδειο ρετιρέ.
Τα τηλέφωνα δεν χτυπούσαν πια.
Οι συνεργάτες του είχαν εξαφανιστεί.
Οι φίλοι που κάποτε τον αποκαλούσαν «ιδιοφυΐα» δεν απαντούσαν ούτε στα μηνύματά του.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια...
Ήταν πραγματικά μόνος.
Το μόνο πράγμα που δεν έφευγε από το μυαλό του ήταν η Λίλι.
Η μικρή κόρη που είχε απορρίψει χωρίς να της δώσει ούτε μία ευκαιρία.
Πήρε το κινητό του δεκάδες φορές για να με καλέσει.
Κάθε φορά το άφηνε ξανά στο τραπέζι.
Δεν ήξερε τι θα μπορούσε να μου πει.
Μια εβδομάδα αργότερα, εμφανίστηκε ξαφνικά έξω από το σπίτι της μητέρας μου.
Κρατούσε μόνο ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι.
Όταν άνοιξα την πόρτα, τον κοίταξα ήρεμα.
Δεν υπήρχε θυμός μέσα μου.
Μόνο αδιαφορία.
«Τι θέλεις;» τον ρώτησα.
Κατέβασε το βλέμμα.
«Να δω την κόρη μου.»
Για πρώτη φορά τον άκουσα να χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη.
Κόρη μου.
«Σε παρακαλώ... μόνο πέντε λεπτά.»
Δεν απάντησα αμέσως.
Τότε εμφανίστηκε πίσω μου ο Ντάνιελ.
«Δεν είναι καλή στιγμή», είπε ψυχρά.
Ο Γκραντ γύρισε προς το μέρος του.
«Ξέρω ότι με μισείς.»
«Αλλά δεν ήρθα για τα χρήματα.»
«Ήρθα για τη Λίλι.»
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκαν μικρά βηματάκια.
Η Λίλι, που είχε πλέον αρχίσει να περπατάει, βγήκε στο σαλόνι κρατώντας μια πάνινη κούκλα.
Με είδε και χαμογέλασε.
Ύστερα αγκάλιασε το πόδι μου.
Ο Γκραντ την κοιτούσε χωρίς να μπορεί να μιλήσει.
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
«Μοιάζει τόσο πολύ σε σένα...» ψιθύρισε.
Η μικρή τον κοίταξε με απορία.
Δεν τον γνώριζε.
Ήταν ένας άγνωστος.
Ο άνθρωπος που έπρεπε να είναι ο πατέρας της δεν υπήρχε σε καμία ανάμνησή της.
Ο Γκραντ γονάτισε αργά.
Άφησε το λούτρινο αρκουδάκι στο πάτωμα.
Η Λίλι το κοίταξε για λίγα δευτερόλεπτα.
Το πήρε στα χέρια της.
Και χαμογέλασε.
Εκείνος άρχισε να κλαίει.
«Συγχώρεσέ με...»
Η φωνή του έτρεμε.
«Δεν την άξιζα.»
«Δεν άξιζα καμία από τις δυο σας.»
Τον κοίταξα χωρίς μίσος.
«Δεν ζητάς συγχώρεση από μένα.»
«Ζητάς από ένα παιδί που δεν θα θυμάται ποτέ ότι ήσουν εκεί την ημέρα που γεννήθηκε.»
Ο Γκραντ έκλεισε τα μάτια.
Ήξερε ότι είχα δίκιο.
Τότε του έδωσα έναν τελευταίο φάκελο.
Τον άνοιξε αργά.
Μέσα υπήρχε μια απόφαση του δικαστηρίου.
Είχε το δικαίωμα να ζητήσει στο μέλλον επικοινωνία με τη Λίλι, αλλά μόνο εφόσον αποδείκνυε έμπρακτα ότι μπορούσε να γίνει υπεύθυνος πατέρας.
Όχι με λόγια.
Με πράξεις.
Ο Γκραντ κράτησε τον φάκελο σφιχτά.
«Θα κάνω τα πάντα», είπε.
«Ακόμα κι αν χρειαστούν χρόνια.»
Τον κοίταξα για λίγα δευτερόλεπτα.
«Ελπίζω να το κάνεις.»
«Όχι για μένα.»
«Για εκείνη.»
Ο Γκραντ γύρισε αργά και έφυγε.
Δεν ήξερε όμως ότι η ζωή του ετοιμαζόταν να του δώσει μία τελευταία δοκιμασία.
Μια δοκιμασία που θα αποδείκνυε αν είχε πραγματικά αλλάξει ή αν ήταν ήδη πολύ αργά.
Συνεχίζεται στο Μέρος 6 (Το συγκλονιστικό τέλος)...
0 comments:
Post a Comment